เชื้อ MBV ติดต่อโดยตรงทางการกินเนื้อเยื่อกุ้งที่ติดเชื้อ หรืออุจจาระ น้ำที่ปนเปื้อนเชื้อ กุ้งกุลาดำทุกระยะสามารถติดเชื้อได้ ยกเว้นระยะไข่ และ nauplius ไม่พบว่าติดต่อผ่านสัตว์พาหะ

 

อาการในกุ้งวัยอ่อน (larval stages ได้แก่ ระยะ zoea และ mysis) จนถึงระยะพี (postlarva) อาจพบการตายมากกว่า 90 เปอร์เซนต์ ในขณะที่กุ้งระยะ juvenile และกุ้งโตเต็มวัย อาจติดเชื้อได้แต่ไม่ตาย อาการที่พบได้แก่ อัตราตายการสูง ไขมันในเฮปปาโตแพนเครียส (hepatopancreas) ต่ำ ลำไส้ส่วนกลาง (midgut) มีสีขาว สำหรับรอยโรคเมื่อตรวจด้วยวิธี wet mount พบ spherical occlusion bodies จาก hepatopancreas, midgut หรืออุจจาระ (รูปข้างบน) และเมื่อตรวจทาง จุลพยาธิวิทยา พบ intranuclear, eosinophilic และ round occlusion bodies ใน epithelial cells ของ hepatopancreas หรือในเซลล์เยื่อบุของ anterior midgut

 

 

ไม่มียารักษาโรคหรือวัคซีนป้องกัน แต่มีวิธีหลายวิธีที่อาจใช้ป้องกันโรคได้ วิธีแรกเรียกว่า “ตรวจแล้วทำลาย” ซึ่งทำในโรงเพาะฟัก คือ ตรวจกุ้งพ่อแม่พันธุ์ โดยอาจตรวจอุจจาระ หรือ สุ่มกุ้งมาตรวจทางจุลพยาธิวิทยาซึ่งต้องฆ่ากุ้ง หากพบเชื้อไวรัสใน เฮปปาโตแพน เครียส หรืออุจจาระ ก็ให้ทำลายกุ้งนั้น (ปัจจุบันอาจตรวจด้วยวิธีพีซีอาร์) วิธีที่สองเรียกว่า “การล้างไข่กุ้งและนอร์เพลียส” อีกวิธีคือ “การเลือกกุ้งโดยใช้ไฟส่อง” เพื่อแยกกุ้งระยะ นอร์เพลียสที่แข็งแรงออกจากกุ้งที่อ่อนแอ

 

การล้างกุ้งนอร์เพลียส นั้น ขั้นแรก คือ เลือกกุ้งที่แข็งแรงโดยการส่องไฟ แล้วล้างด้วยน้ำทะเลสะอาดที่ไหลผ่านเป็นเวลา 30 นาที หลังจากนั้นจุ่มกุ้งลงในน้ำผสมฟอร์มาลินที่ความเข้มข้น 300 ppm เป็นเวลา 30 วินาที ตามด้วยการจุ่มกุ้งลงในน้ำผสมไอโอดีน (ไอโอโดฟอร์) ที่ความเข้มข้น 50-200 ppm เป็นเวลา 30 วินาที แล้วล้างต่อในน้ำทะเลสะอาดอย่างน้อย 3 นาที แล้วจึงย้ายลงไปเลี้ยงในถังเพาะฟัก