หอยพิม หอยพิมกะรัง หอยเล็บมือ

ชื่อวิทยาศาสตร์  : มี 2 ชนิด  ได้แก่

- Pholas orientalis Gmelin, 1791 (หอยพิมใหญ่)

- Martesia striata Linnaeus, 1758

ชื่อสามัญ  : Angle wings, Piddocks

ลักษณะทั่วไป  : เปลือกค่อนข้างยาวรีคล้ายปีก ด้านท้ายเรียว ส่วนด้านหน้าป้านและพองออก บริเวณก้หอยมีลักษณะคล้ายหอยปากเป็ด ด้านบนของเปลือกมีสีดำอมขาว มีสันเล็กๆ เป็นซี่ๆ จากด้านบนยาวมาถึงขอบเปลือก อีกด้านหนึ่งมีลักษณะเฉียงแต่มีเพียงครึ่งหนึ่งตามความยาวของเปลือก ต่อจากส่วนนี้ไปจะเป็นส่วนของเปลือกฝาที่เรียบไปจนสุดปลายเปลือก สีด้านในของเปลือกเป็นสีขาว และมีอวัยวะสีขาวที่มีลักษณะเรียวแหลมและเล็กคล้ายเขี้ยวอยู่ด้านในของฝาทั้งสองข้าง เป็นส่วนยึดติดตัวหอยให้อยู่กับฝา

ขนาด  : หอยพิมใหญ่มีขนาดใหญ่สุดประมาณ 15 เซนติเมตร ส่วนหอยพิมเล็กมีขนาดความยาว 3 เซนติเมตร

การกินอาหาร  : อาหารขนาดเล็ก ได้แก่ แพลงก์ตอนพืช แพลงก์ตอนสัตว์ ซากพืชและซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย

แหล่งที่อยู่อาศัย  : หอยพิมใหญ่ชอบฝั่งตัวอยู่ในพื้นดินที่เป็นโคลนปนทราย ซึ่งจะฝังตัวค่อนข้างลึกในน้ำทะเลขึ้นถึง มีความลึกของระดับน้ำ 5-10 เมตร และโผล่ส่วนท้าย ซึ่งจะมีส่วนที่ยาวยืดได้ตามความลึกที่อาศัยอยู่ โดยมีส่วนของท่อน้ำเข้าและออก 2 ท่อ เพื่อดูดอาหารเข้าและพ่นน้ำที่ไม่มีอาหารออกอีกท่อหนึ่ง สำหรับหอยพิมเล็กชอบอาศัยอยู่ตามป่าชายเลน หรือตามบ่อกุ้งร้าง ที่พื้นบ่อเป็นโคลน เป็นหอยที่ไม่นิยมบริโภค ส่วนใหญ่จะนำไปเลี้ยงสัตว์น้ำ

การแพร่กระจาย  : พบชายฝั่งทะเลจังหวัดสมุทรสาคร และสุราษฎร์ธานี

ประโยชน์  : เนื้อสดนำไปประกอบอาหาร ได้แก่ ผัดเผ็ด ผัดฉ่า และตากแห้งแบบเค็มและแบบหวาน เพื่อทอดกรอบเป็นอาหารแกล้มและอาหารว่าง

การเลี้ยง  : ยังไม่มีการเพาะเลี้ยง ส่วนใหญ่เก็บจากแหล่งธรรมชาติ