เครื่องมือชนิดนี้บางแห่งเรียกว่า อวนยก เป็นเครื่องมือที่ดัดแปลงมาจากอวนยก หรืออวนช้อนหมึกในอดีต โดยปรับเปลี่ยนขนาดตาของเนื้ออวนให้เหมาะสมกับขนาดปลากะตัก และปรับปรุงไฟที่ใช้หรี่ รวมทั้งวิธีหรี่ไฟให้ปลากะตักขึ้นผิวน้ำดียิ่งขึ้น ส่วนอวนช้อนหมึกในอดีตชาวประมงเลิกใช้กันแล้ว และได้เปลี่ยนไปใช้แหยักษ์จับหมึกแทนเพราะมีประสิทธิภาพสูงกว่า แต่อวนช้อนปลากะตักยังคงนิยมใช้อยู่ โดยเฉพาะในเขตจังหวัดชลบุรี เครื่องมือนี้สามารถพบได้ในเรือที่เรียกว่า เรือได หมึก แต่จะไม่พบในเรือทุกลำ เพราะบางลำมุ่งจับหมึกอย่างเดียว จึงไม่ได้ใช้อวนช้อนปลากะตัก

 

จำนวนคนในเรือ 3 - 6 คน

จังหวัดที่พบมาก ได้แก่ จังหวัดชลบุรี ระยอง ตราด ประจวบคีรีขันธ์ สงขลา ปัตตานี และจังหวัดนราธิวาส

 

 

นอกจากนี้ยังมีตุ้มน้ำหนักทำด้วยตะกั่ว หรือเหล็กขนาด 5-10 กิโลกรัม/อัน จำนวน 2 อัน สำหรับถ่วงมุมอวนด้านล่างสุดทั้งสองมุมของผืนอวน เรือขนาด 12-16 เมตร บางลำเพิ่มตุ้มน้ำหนักตรงกลางอีก 1 จุด และแต่ละจุดจะมีเชือกขนาด 14-16 มิลลิเมตร ยาว 20-30 เมตร ผูกอยู่ด้วย ใช้สำหรับฉุดขอบล่างของผืนอวนเมื่อต้องการจับสัตว์น้ำ

วิธีทำการประมง เรือจะออกทำการประมงในเวลากลางคืน ส่วนใหญ่เริ่มตั้งแต่แรม 4 ค่ำ ถึงขึ้น 12 ค่ำ หลังจากพระอาทิตย์ตกดินเล็กน้อย แหล่งทำการประมงส่วนใหญ่น้ำลึก 20 - 40 เมตร ชาวประมงจะแล่นเรือค้นหาฝูงปลากะตักโดยใช้เอคโค่ซาวเดอร์ รายที่ไม่มีเครื่องเอคโค่ซาวเดอร์จะต้องคาดเดาแหล่งจับปลากะตักเอง เมื่อค้นพบฝูงปลากะตักแล้วจะทำการทอดสมอเรือ หรือปล่อยอวนถ่วงหัวเรืออย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แล้วเปิดไฟล่อปลากะตักทุกดวง เว้นไฟหรี่ที่เป็นไฟสปอตไลท์ ไต้ก๋งจะเฝ้าดูการรวมฝูงของปลากะตักจากจอเครื่องเอคโค่ซาวเดอร์ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่ารวมฝูงกันมากพอแล้วจะดับไฟล่อทุกดวงแล้วเปิดกลุ่มไฟหรี่ที่อยู่ กลางลำแทน ขณะเดียวกันให้ลูกเรือขึงอวนไว้ที่ปลายคันไม้ไผ่ให้เรียบร้อย จากนั้นไต้ก๋งจะเริ่มหรี่ไฟโดยปรับรอบเครื่องยนต์ให้ต่ำลง และเร่งไฟให้สว่างทันทีที่ปลากะตักบางส่วนขึ้นถึงผิวน้ำ แล้วปรับไฟหรี่สลับกับการเร่งไฟอีก 1-5 ครั้ง จนเห็นว่าปลากะตักไม่ขึ้นมามากกว่านี้อีกแล้ว จึงสั่งให้ลูกเรือช่วยกันฉุดเชือกผูกมุมอวนขอบล่างขึ้นเรือโดยเร็ว ส่วนใหญ่จะใช้กว้านฉุด จากนั้นจึงเก็บเนื้ออวนขึ้นเรือจนสามารถตักปลากะตักใส่เรือได้ คืนหนึ่งๆ จะมีการย้ายที่